Naif Bir İnanç: O Büyük Hayal
Ocak 2025'te yola çıkarken, içimizde saf, belki de günümüz dünyasının vahşeti için fazla naif bir inanç vardı: Türkiye’nin dağınık, yorgun ve birbirinden kopuk fotoğraf camiasına bir nefes, tek bir "dijital medya ağı" olmak istedik. Hiçbir kurumun veya grubun çatısı altında olmadan, kimseye boyun eğmeden... Tamamen bağımsız, kendi ayakları üzerinde duran özgür bir kürsü kurmaktı tek derdimiz.
Derdimiz basit bir web sitesi kurup haberleri alt alta dizmek değildi. YouTube program serileriyle, derinlikli belgesellerle, arka planı aydınlatan dosya konuları ve röportajlarla Türkiye'nin o tek, birleşik dijital fotoğraf hafızasını ilmek ilmek örmek istedik. Bu ülkenin fotoğraf sanatı hafızasını tek bir çatıda toplayabileceğimize olan inancımız tamdı.
"Ama o büyük hafıza ve karşılıksız harcanan onca emek, dijital çağın sağır edici gürültüsünde çaresiz bir fısıltıdan öteye geçemedi."
Son Belgesel Kaydı
Taslak Halindeki Röportajlar
Acı Gerçek: Sermayenin ve İlgisizliğin Karanlığı
En büyük ve en acı yanılgımız, saf emeğin ve nitelikli içeriğin tek başına ayakta kalmaya yeteceğine inanmaktı. Devasa reklam bütçeleriyle şişirilmiş medya devlerinin, saniyelik tıklama tuzaklarının ve içerikleri ezip geçen ruhsuz algoritmaların hüküm sürdüğü bu sistemde; uykusuz gecelerimiz, kendi cebimizden finanse ettiğimiz tam bağımsızlığımız, ekranlarda saniyeler içinde kaydırılıp geçilen değersiz bir hiçliğe dönüştü. Milyonluk bütçelerin yarattığı o kalın duvarı, sadece inancımızla ve alın terimizle aşamadık.
Ama bizi asıl yıkan, ruhumuzu asıl kurutan şey sistemin acımasızlığı değildi. Asıl onulmaz yara, seslerini duyurmak için çırpındığımız, birleştirmeyi hayal ettiğimiz o kendi camiamızın buz gibi, ürpertici ilgisizliğiydi. Günlerce kafa patlatıp kurguladığımız özel yayınlar, YouTube serileri, kimsenin dönüp bakmadığı dipsiz, sessiz bir kuyuya düştü. Yankı bile yapmadı.
Biz bu ağır çarkların arasında kan ter içinde ezilirken, bu yükün altına elini koyacak gönüllü yol arkadaşlarımızın ürkütücü yokluğu, bizi koca bir boşluğun ortasında yapayalnız bıraktı. Paranın, hızın ve sığlığın alkışlandığı bu çağda, inatçı bir avuç insanın karşılıksız, yalnız özverisi hayatta kalmaya yetmedi. Saf bir yenilgiyle baş başa kaldık.
Işıkları Kapatıyoruz: Terk Edilmişlik ve Veda
Bugün Fotografikya Ekibi son kez, derin, sarsıcı ve onarılamaz bir yorgunlukla klavyenin başında. Ocak 2025'te sarsılmaz bir hevesle başlayan, ancak kimsesizlikle tükenen bu bağımsız medya serüvenimizi, içimizde kanayan o devasa projelerimizle birlikte karanlık odaya kilitliyoruz.
Sayısını hep bildiğimiz o bir avuç sadık okurumuza minnettarız. Bu terk edilmiş yolda hayalimize inanan, hiçbir karşılık beklemeden uykusuz gecelerini feda eden o üç beş yürekli yol arkadaşımıza sonsuz teşekkürler.
Biz, bu ülkenin fotoğraf sanatı dijital medya ağı olmayı, o tek toplu hafızayı yaşatmayı başaramadık. Belki bir gün başkaları çıkar ve bu ağır enkazın üzerine o bağımsız kürsüyü kurmayı dener. Tek dileğimiz, onların bizim kadar derin bir yalnızlığa ve kimsesizliğe terk edilmemesidir.